ჯიჯის ეზოში გაშლილია სათამაშო მოედანი, რომლის ანალოგიც საქართველოში უბრალოდ არ არსებობს. ეს მხოლოდ კონსტრუქციების ნაკრები კი არა, ცოცხალი სივრცეა, სადაც ბავშვური ენერგია ბუნებრივ გამოხატულებას პოულობს. კაშკაშა, მრავალფეროვანი სასრიალოები, თითქოს ცისარტყელიდან შექმნილი, ბავშვებს სიმსუბუქეს ანიჭებენ, შფოთვას უხსნიან და ყოველ დღეს ახალი ძალით ავსებენ.
როდესაც აქ ბავშვთა ნაკადი მიემართება, რაღაც განსაკუთრებული ხდება. ამ სანახაობას თვალს ვერ წყვეტ. ყოველი ჩასვლა – პატარა ფრენაა, ყოველი შეხვედრა ძირში – გულწრფელი ემოციების აფეთქება. ეს სიხარულის ის სუფთა ადრენალინია, რომლის გაყალბებაც შეუძლებელია: ის შინაგანად გმუხტავს და მეხსიერებაში ნათელ კვალს ტოვებს.
ბავშვები თამაშისას იზრდებიან.
ეს არ არის პედაგოგიური ლოზუნგი, არამედ ბიოლოგიური ჭეშმარიტება, რომელიც სკოლის დამფუძნებელმა პრიორიტეტად აქცია. თამაში სწავლებაში შესვენება კი არა, მისი საფუძველია. მოძრაობის, სიცილისა და თავისუფალი ურთიერთქმედების მეშვეობით ბავშვი სამყაროს იცნობს, სწავლობს ნდობას, შიშის დაძლევასა და მეგობრების პოვნას. ეს ბუნებით ჩადგმული ინსტინქტია, რომლის შენარჩუნებაც ჩვენი ვალია და არა ჩახშობა.
