ჯიჯის დამფუძნებელი
ჯიმშერ ღურწკაია
ზუგდიდის რაიონ სოფელ შამგონის საშუალო სკოლის კურსდამთავრებული. საქართველოს დამსახურებული პედაგოგის, ალექსანდრე ღურწკაიას შვილი.
ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, დოცენტი, უმაღლესი სასწავლებლის პედაგოგი. ადვოკატი.
"ბრწყინვალების"საპრეზიდენტო ორდენის კავალერი, განათლების დარგში გამოჩენილი მოღვაწეობისა და საზოგადოებრივი ცხოვრების, ამ სფეროში, გამორჩეულ მიღწევებისთვის
303 ბავშვი 👨👩👧👦 - ჯიჯი 🏫 - ჩემი ბედისწერა💫
🏫 რა თქმა უნდა, ბავშვობაში არ ვოცნებობდი: „გავიზრდები და სკოლას ავაშენებ"-თქო. ბავშვები ამაზე არ ოცნებობენ ✨.მაშინ საიდან სკოლა? გგონიათ მე ვიცი ამაზე პასუხი?
მე მჯერა, არსებობს ზეციერი ძალა, რომელიც უხილავად გვმართავს - გვიწერს ბედს, მათ შორის გენეტიკური მასალის გავლენითაც 🧬. ალბათ ის ფაქტი, რომ პედაგოგიურ ოჯახში დავიბადე და გავიზარდე - გახდა ჩემი მისწრაფებების ერთგვარი ტრიგერი. 🙏.
„ჯიჯი“, ჩემი ემოციების ყველაზე სუსტი წერტილია:
შეუძლებელია გადმოვცე ის გრძნობები, რომლებიც მიჩნდება მასთან დაკავშირებულ ნებისმიერ მოვლენაზე, თუ ფაქტზე. საკმარისია შემხვდეს მსგავსი სახელწოდება, ან დაწესებულება, ბავშვთა ჟრიამული გავიგონო - იმწამსვე გონება, ჯიჯიზე და ჯიჯიელებზე მიბრუნდება. ეს ჰგავს მონადირის თანდაყოლილს ინსტინქტს, რომელიც მუდამ ნადირობისკენ ისწრაფვის.
ჩემთვის, 17 წლის ასაკიდან დღემდე ემიგრაციაში მყოფმა, შეუძლებელია უემოციოდ გადმოვცე ის გრძნობები, ტვინში დოფამინის იმ დონის, ის ბედნიერება, როცა იცი, რომ შენს სამშობლოში, შენს სახლში გეგულება 300-მდე, სიცოცხლით სავსე, პატარა თანამემამულე. მათი ჟრიამული სულ ჩამესმის ყურში. ჩემი გონება, აზრები, ფიქრები, მუდმივად ჯიჯისკენ არის მიმართული - და იმწამსვე ღიმილს მგვრის, ჟრუანტელს და სიხარულის ცრემლებს.
ვიცი, ბევრს უკვე „მოვბეზრდი“ მუდამ ჯიჯიზე საუბრით, მაგრამ ეს ჩემი განტვირთვის გზაა, და რა ვქნა. 😭✨. ამას მხოლოდ ერთეულები გამიგებენ. 🔥
უკვე აღარ ვპასუხობ, ღიმილით ვდუმვარ, ვერ ვუხსნი მეგობრებს, ნათესავებს, კოლგებს, ახლობლებს, ყველას, ვინც მეკითხება: „რა ჯიჯი აიჩემე, რად გინდა "ესო"? რესტორანი ან მარკეტი აგეშენებინა, არ ჯობდა?“ — აღარ ვპასუხობ, მხოლოდ ვიღიმი.😊
❤️🔥 საბედნიეროდ, ჩემს შვილებს სრულიად ესმით მამასი, და ეს ჩემთვის დიდად მნიშვნელოვანია - მათ ბავშვობიდან აქვთ შთაბეჭდილი და გააზრებული თავიანთი მისია - არა მხოლოდ შეინარჩუნონ ჯიჯი, არამედ მამაზე უკეთ იზრუნონ მის პროგრესიულ განვითარებაზე.
მადლიერი ვარ ჩემი დიდი ოჯახის - მათი მოთმინებისა და მხარდაჭერისთვის.❤️
ჩემი ჯიჯიელები, მხოლოდ საგანმანათლებლო პროგრამებს არ ეუფლებიან — ისინი საზოგადოების ღირსეულ წევრებად ყალიბდებიან, ეცნობიან წინაპართა ტრადიციებს და ემზადებიან მომავლის ახალი გამოწვევებისთვის📚. მუდამ მაწუხებს და მაფიქრებს: - არ ჩამოვრჩეთ ამ სწრაფ დინებას; არ გაგვისწროს სხვამ; არ გამოგვრჩეს ახალი მიღწევები და სწორად შევუსაბამოთ ისინი ჩვენს ტრადიციებს.
ჩემი მრავალრიცხოვანი მივლინებების და მოგზაურობის მთავარი მიზანი, უპირველეს ყოვლისა, აღმზრდელობითი და განათლების სფეროში სიახლეების მიდმივი ძიებაა. სადაც არ უნდა ვიყო და რასაც არ ვაკეთებდე, თუ ვნახავ რამეს, რაც ჯიჯიში არ გვაქვს, ვიჩენ ძალისხმევას, რომ გვქონდეს ჩვენც.
დიახ, ჯიჯი ჩემი „დაავადებაა“. ეს არ იკურნება, ეს ჩემი ზეციერი „ექიმის“ დიაგნოზია 🙏 და მადლობელი ვარ ამ ბედისწერისთვის! 🙏.
